روزهای دور...

ﺑﭽـﻪ ﮐﻪ ﺑﻮﺩﯾﻢ،

ﻭﻗﺘﯽ ﭼﺸﻢ ﻣﯿﺬﺍﺷﺘﯿﻢ،

ﺣﺘﯽ ﺍﮔﻪ ﺗﺎ ﺻﺪ ﻫﻢ ﻣﯽ ﺷﻤﺮﺩﯾﻢ،

ﺩﻭﺳﺖ ﻫﺎﻣﻮﻥ ﺭﻭ ﭘﯿﺪﺍ ﻣﯽ ﮐﺮﺩﯾﻢ...

ﭘﺸﺖ ﺩﯾﻮﺍﺭﯼ،

ﺗﻮﯼ ﮐﻤﺪﯼ،

ﺯﯾﺮِ ﻣﯿﺰﯼ ﯾﺎ ﭘﺸﺖ ﺩﺭﺧﺘﻬﺎ!!

ﻫﻤﯿﻦ ﺟﺎ ﺑﻮﺩند،

ﻫﻤﯿﻦ ﻧﺰﺩﯾﮑﯽ ﻫﺎ!

ﮔﺎﻫﯽ ﺣﺘﯽ ﺻﺪﺍﯼ ﻧﻔﺴﻬﺎﺷﻮﻧﻮ ﻣﯽ ﺷﻨﯿﺪﯾﻢ...

ﺍﺻﻼ ﻗﺎﯾﻢ ﻣﯽ ﺷﺪﻧﺪ ﮐﻪ ﭘﯿﺪﺍ ﺑﺸﻦ...

ﮐﻪ ﭘﯿﺪﺍ ﺑﺸﻦ ﻭ ﻣﺎ ﺍﺯ ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﯽ ﺟﯿﻎ ﺑﮑﺸﯿﻢ!!

ﺍﻣﺮﻭﺯ ﭼﯽ؟!

ﻫﻤﻪ ﭼﯿﺰ ﯾﻪ ﺟﻮﺭ ﺩﯾﮕﻪ ﺳﺖ!

ﺣﺘﯽ ﺑﺎﺯﯾﻬﺎ!

ﯾﮏ ﻟﺤﻈﻪ ﭼﺸﻢ ﻣﯿﺬﺍﺭﯾﻢ،

ﯾﮏ ﻋﻤﺮ ﺧﯿﺮﻩ ﻣﯽ ﻣﻮﻧﯿﻢ ﺑﻪ ﺟﺎﻫﺎﯼ ﺧﺎﻟﯽ...

ﯾﻬﻮ ﮔﻢ ﻣﯽ ﺷﻪ...

ﯾﻪ ﺁﺩﻡ!

ﮔﺎﻫﯽ ﺣﺘﯽ ﯾﮏ ﺍﺣﺴـﺎﺱ یک محبت ویک مهربانی!!

ﻭ ﺑﻌﻀﯽ ﻭﻗﺘﻬﺎ ﯾﮏ ﻣﻌـﺮﻓﺖ...